Liefde... weet...
Dat ik je bij me hou...

Al in vertrouwen,
in ons, in jou..

Laat me heel,
Laat me ademen..

Geef me juist dat weer terug..
Waar ik zo graag voor wil vluchten..

Dat wat me wakker houd
Omdat ik mn hart niet kan luchten.

Leef met me, op afstand,
Leef met me, heel dicht bij..

Geef me de tijd, geef me de jaren..
Samen, maar niet altijd..

Tevredenheid, in ons leven
Liefde.. Passie.. op jou manier..


Buiten is alles wit gesneeuwt..
Afdrukken zijn stille getuigen
Van de eigenaar die is gepasseerd..

Een zucht.. ontsnapt me..
Mijn hart is zo zwaar
Niet gelukkig.. is beweerd..

Laat me maar even hier staan
Kijkend naar het winter weer..
Denkend aan de tijd,
aan de fouten.. het oud zeer..

En aan de toekomst die gaat komen..
Gedachten gevuld..
Met slechts mooie dromen...


Elke dag andere gezichten,
in de zelfde trein
Elke dag andere mensen
die op dezelfde plek moeten zijn

Bij de vreemde gezichten,
Stel ik toch de vraag..
Wat is hun verhaal,
Wat zit er onder de bovenste laag?

Wat zijn hun dromen,
Hun doelen, hun wensen
Dat bedenk ik me..
Zo tussen al die mensen..

Ooit zal ik het misschien eens vragen..
Maar nu, kijk ik, observeer ik iedereen..
Ik stel in mn hoofd de vragen..
Waar willen jullie uiteindelijk heen?
Zou je het me vertellen?
Of laat je me nieuwsgierig achter....


Ik zie een foto van een vrouw,
een vrouw waarvan ik weet
dat het mn moeder is.
Een traan rolt over mijn wangen.
Omdat ik niet haar...
maar een moederfiguur mis.
Een diepliggend verlangen,
Naar een vrouw die voor mij niet bestaat.
De vrouw op de foto is 'slechts'
degene die me heeft gebaard.
maar schoot tekort in mijn verdere leven.
En zal me nooit dat
wat ik zo verlang kunnen geven.


Het liefst zou ik schreeuwen,
huilen, vluchten voor dit gevoel.
Het zit zo diep van binnen..
Een rotte plek diep in mij.
Ik stik, ik verdrink in dit verdriet.
Herkenning, begrip... woordenloos begrip.
Slechts een pleister op een te grote wond.
Ik kan het niet uiten, niet loslaten.. niets.
Het zit zo diep van binnen, verweven met mij..
Het liefst zou ik schreeuwen
huilen, vluchten voor dit verdriet.
Maar waar ik ook heen vlucht, waar ik ook ga.
Het gevoel zit van binnen en blijft daar.
Help me ademen, luchthappen, rusten.
Begrijp mijn onmacht, maar vraag niet.
De rotte plek moet genezen, dat kan alleen ik.
Help me drijven, maar dwing me niet.
Ik kan wel zwemmen, maar ben even moe.
De overkant zal ik halen, misschien wat later..
Maar ik kom er... echt waar...


Om zo maar weg te gaan,
Los van alles,
Alleen te staan..
Niet hier, maar verder
Zonder iedereen..
Niet samen, maar alleen..
Ver weg.. juist daar..
Niet om te vergeten,
Maar om te weten..
Juist daar..
Zo ver weg..
Juist daar...
Vind ik mijn weg..


Een eenzame avond, mijn gedachten bij jou.
Ik mis je... intens.

Het idee samen met jou.. Maar dat is geweest.
Vervlogen met mijn liefde voor jou.
Een donker zwaar gevoel en lust.

Het je me verlaten?
Hier in de wereld tussen jou en mij..
Hier blijf ik leeg en vol vragen..
Waar is jou gevoel voor mij gebleven?

Ik zoek je in de duisternis, tast om me heen.
Hoop op een oplaaiend vuur tussen ons..

Er blijft alleen leegte, stilte en kou..
En de gedachte aan wat eens is geweest.


Samen met jou in een web van gevoelens,
Onze lichamen dicht tegen elkaar.
De tijd gaat door maar staat voor ons stil.
We willen niet beseffen dat het hier stopt
De realtiteit buiten onze verstrengeling laten.
De buitenwereld wacht wel, ons samenzijn niet.
Het hoe en waarom laten we achter,
de acceptatie zal nu gauw komen.
Geen vragen, slechts strelingen.
Dit was het, wat was het?
Om eerlijk te zijn, geen idee.


Geen woorden beschrijven de pijn die ik voel
Donkere nachten alleen in bed, ik woel
Eenzaam is het juiste woord
Ik vraag me af of het zo hoort
Tranen biggelen langs mijn wangen
Ik kan alleen nog maar naar jou verlangen
Was je maar tastbaar en dichtbij
Maar je bent helemaal niet nabij
Huilen, snikken, het helpt me niet
Ik blijf alleen met mijn verdriet


zo intens verdrietig, zo geraakt.
Mijn binnenste huilt, schreeuwt.
Mijn buitenste is vlak,
Geen zichtbare pijn..
Mijn tranen blijven hangen..
Ik slik ze in en verdrink.
Spartelen, maar steeds kopje onder gaan..
Volgens mij.. geen redden meer aan.


Eenzaam en alleen zijn de juiste woorden
Voor de dolk die in mijn hart lijkt te boren
Stilte en pijn zijn mijn metgezellen
Niemand hier om mij heen
Ik ben echt helemaal alleen
Huilen lukt me niet eens meer
Waar is mijn liefde gebleven
Degene die mij liefde zal geven
Ooit zal hij hier zeker weer komen
Nu kan ik alleen maar dromen
Dromen... over liefde en geluk..
Tot die tijd zit ik hier alleen
Met niemand, echt niemand om mij heen.